Een grens trekken: hoe doe je dat?
Grenzen zijn eigenlijk maffe dingen, ze bestaan alleen voor mensen, en alleen als bepaalde mensen het ermee eens zijn. Ze veranderen bovendien. Of worden niet erkend. Rubén Martín de Lucas vindt het maar een stom
Grenzen zijn eigenlijk maffe dingen, ze bestaan alleen voor mensen, en alleen als bepaalde mensen het ermee eens zijn. Ze veranderen bovendien. Of worden niet erkend. Rubén Martín de Lucas vindt het maar een stom
Goeie ideeën zijn vaak zo jaloersmakend simpel. Je moet gewoon iets nét even in een ander daglicht zien. Kumi Yamashita doet dat bijna letterlijk: door te spelen met vormen en licht, maakt ze een schaduw
Zou jij je telefoon, inclusief wat erop staat, voor 1.000 euro verkopen? Ik niet. Ene Riccardo wel. Al zijn foto’s zijn nu te zien in Riccardo Uncut, een anderhalf uur durende slideshow. En dat zegt
Wat doe je met je vrije tijd? Je kunt binnen zitten, tuinieren, op reis gaan, Netflixen of allemaal op een kluitje hetzelfde zitten doen. Dat laatste lijkt in Korea het geval. In 40 jaar tijd
Hoe visualiseer je het Nederlandse landschap als fotograaf? Yorit Kluitman stapte op de fiets, met zijn camera. Niet om lukraak wat foto’s te maken, wel om systematisch alle 338 gemeentes in Nederland op eenzelfde wijze
Een film van 14 minuten met als inhoud: een slideshow met foto’s waarbij de fotograaf de achtergrond toelicht. Saai, zou ik zeggen. Maar ik zat met bonsend hart te kijken en werd zó een andere
“Flauw” dacht ik, toen ik de serie van Yoko Ishii zag; herten in een verder leeg straatbeeld. Dat is óf gephotoshopt, óf geënsceneerd. Maar de beelden van Ishii zijn zoals ze zijn: herten die vrij
Mr. en Ms. Sweetman zijn trots op hun tuin. Apetrots. In 1963 besloten ze daarom zich iedere maand te laten fotograferen door Ken Griffiths – te midden van de gewassen. Toen ik de serie voor
Ik vind het soms uitermate fijn om naar spullen te kijken die netjes liggen opgelijnd. Stiekem hoop ik dat die orde op mij overslaat en ik stop met dingen uit te stellen. Zoals dit artikel
Ik ben gek op grote schepen. Geen gejaag met wisselende snelheden, maar een constante voortgang – zo kom je er ook. Alhoewel. Vroeger kwam een schip er heel vaak níet. Omdat het schipbreuk leed. De
Op vlooienmarkten vind je dozen vol foto’s die niemand meer wil hebben. Omdat de personen ons niks zeggen. Ernst Lalleman ziet dat anders. Hij vond zes dozen vol portretfoto’s van de Haagse bevolking uit de
Vroeger maakten we grapjes over Japanners die op vakantie in Nederland en masse hun touring car uitstappen, 30 foto’s maken en weer doorsjezen naar een volgend toeristisch hoogtepunt. Ondertussen zijn wíj die Japanners geworden; we
Herbert Ponting fotografeerde in 1912 de start van de expeditie Terra Nova, die fataal zou aflopen. Zijn belofte om de foto’s pas te publiceren bij terugkomst van Robert Scott, kwam hij niet na. Gelukkig maar,
Hoe kijken twee mensen in een rijdende auto naar een voorbijtrekkend landschap? Zij zien geen kant-en-klare foto maar talloze voor hun relevante fragmenten. Hun hersens rijgen de boel aan elkaar tot een coherent beeld. Precies
Hoe neem je leuke foto’s van je kinderen? Het kiekjesgehalte is hoog wanneer het je eigen kroost betreft. Maar Annie Wang pakt het anders aan: ze fotografeert haar zoon al 17 jaar op een zo
Legio managers pleiten voor een paperless office maar bij mij op kantoor zijn we nog lang niet zover. Aan het einde van een werkdag ben ik omringd door stapels papier en dat stemt mij vrolijk. Thomas
Vuurvliegjes zijn in Nederland een exotisch fenomeen terwijl ze in New York met miljoenen de zomer aankondigen. Reden voor Mauney om – als het zover is – iedere avond die vliegjes vast te leggen, met
Soms geeft een foto in één keer alles prijs. Dat lijkt met de beelden van Alain Delorme ook het geval. Maar als je beter kijkt zie je dat je eerste indruk niet klopt, dit kunnen
Een fotoserie met als hoofdonderwerp auto’s. Er is bijna niks dat ik zó oninteressant vind. Maar Van Schaik fotografeert auto’s als ware het sensuele lijven in mooi licht. Dankzij hem kijk ik nu zelfs anders
Een paar weken terug zag ik de serie M van Zuzanna Szarek. “Grappig”, dacht ik, maar niet blogwaardig. Doch sindsdien zie ik telkens een halfverscholen M in het landschap. Een M die zich schijnbaar bescheiden
Er is iets met de foto’s van Lauren Marsolier. Het zijn verlaten scènes in pasteltinten, maar ergens wringt het. Alleen lukt het mij verdorie niet om te benoemen wat er mis is. Dit zijn van
Een foto legt maar één moment vast. Maar zo werkt je geheugen niet; ga naar een sportwedstrijd en je komt terug met flarden van beelden en losse scènes. Pelle Cas wil die chaos terugzien in
De keuze over wat je níet fotografeert is minstens zo belangrijk als wat je wél fotografeert. De foto’s van Noell Oszvald zijn extreem minimalistisch: haar beelden tonen enkel een persoon omringd door een paar vlakken.
De laatste tijd is mijn interesse in straatfotografie tanende. Maar weinig mensen komen verder dan wat aardige kiekjes van mensen op straat. Welnu, ik heb er weer één gevonden! Merel Schoneveld, een Haagse straatfotografe die
De foto’s van Lars Tunbjörk zijn absurd. Het is bijna niet te geloven dat hij niks heeft geënsceneerd. Hij wachtte gewoon net zolang tot er iets idioots voorviel. En in Zweden lijkt dat dus verdomde
We hebben een nieuwe Fotograaf des Vaderlands. Wat dat precies inhoudt is mij onduidelijk, maar wat ik wél weet is dat Jan-Dirk van der Burg bij Nederland hoort als ware hij een blokje kaas. Zijn
Kies je er als fotograaf voor om iets te registeren, of om het in een invoelbare context te plaatsen? Voorbeeld: hoe leg je de impact van een atoomproef vast? Laat je enkel de klassieke paddestoelwolk zien,
Ik word een beetje moe van alle dronefotografie, maar wat Reuben Wu doet vind ik leuk. Nu eens geen bovenaanzicht, nee, hij gebruikt de drone zelf om lichtfiguren te tekenen boven verlaten vlaktes. Nu drones
Ik schreef al eerder over Txema Salvans. Dat had een ongemakkelijk bij-effect. In zijn fotoserie The Waiting Game fotografeerde hij namelijk wachtende Spaanse prostituees. In de zomermaanden stijgt het bezoekersaantal van mijn artikel daarover navenant.
De wereld stikt van de portretfoto’s; mensen kijken graag naar mensen. Jimmy Reid niet. Hij fotografeert de oneerbare beestjes die ongevraagd onze huizen, schoenen en bedden betreden. Het zijn engerds zonder gezicht. Denken we. We