Een grens trekken: hoe doe je dat?
Grenzen zijn eigenlijk maffe dingen, ze bestaan alleen voor mensen, en alleen als bepaalde mensen het ermee eens zijn. Ze veranderen bovendien. Of worden niet erkend. Rubén Martín de Lucas vindt het maar een stom
Grenzen zijn eigenlijk maffe dingen, ze bestaan alleen voor mensen, en alleen als bepaalde mensen het ermee eens zijn. Ze veranderen bovendien. Of worden niet erkend. Rubén Martín de Lucas vindt het maar een stom
Soms heb je als fotograaf ook wat aan filmtechnieken. Kijk bijvoorbeeld eens naar het Kuleshov-effect. Nee, daar had ik ook nog nooit van gehoord. Maar zodra je weet wat het is, herken je het ineens
Vroeger maakten we grapjes over Japanners die op vakantie in Nederland en masse hun touring car uitstappen, 30 foto’s maken en weer doorsjezen naar een volgend toeristisch hoogtepunt. Ondertussen zijn wíj die Japanners geworden; we
Hoe kijken twee mensen in een rijdende auto naar een voorbijtrekkend landschap? Zij zien geen kant-en-klare foto maar talloze voor hun relevante fragmenten. Hun hersens rijgen de boel aan elkaar tot een coherent beeld. Precies
Hoe neem je leuke foto’s van je kinderen? Het kiekjesgehalte is hoog wanneer het je eigen kroost betreft. Maar Annie Wang pakt het anders aan: ze fotografeert haar zoon al 17 jaar op een zo
Legio managers pleiten voor een paperless office maar bij mij op kantoor zijn we nog lang niet zover. Aan het einde van een werkdag ben ik omringd door stapels papier en dat stemt mij vrolijk. Thomas
Soms geeft een foto in één keer alles prijs. Dat lijkt met de beelden van Alain Delorme ook het geval. Maar als je beter kijkt zie je dat je eerste indruk niet klopt, dit kunnen
Een fotoserie met als hoofdonderwerp auto’s. Er is bijna niks dat ik zó oninteressant vind. Maar Van Schaik fotografeert auto’s als ware het sensuele lijven in mooi licht. Dankzij hem kijk ik nu zelfs anders
De keuze over wat je níet fotografeert is minstens zo belangrijk als wat je wél fotografeert. De foto’s van Noell Oszvald zijn extreem minimalistisch: haar beelden tonen enkel een persoon omringd door een paar vlakken.
Ik heb een wat moeizame relatie met Unseen. We begrijpen elkaar niet helemaal. Want als iemand een foto beschouwt als materiaal om eens lekker mee te gaan fröbelen, dan heb je aan mij een verkeerde. Maar
Kies je er als fotograaf voor om iets te registeren, of om het in een invoelbare context te plaatsen? Voorbeeld: hoe leg je de impact van een atoomproef vast? Laat je enkel de klassieke paddestoelwolk zien,
Tsja, strikt genomen is Tishk Barzanji geen fotograaf. Maar strikt genomen is dit ook geen fotoblog – wel een blog over leren kijken. Dus schrijf ik lekker over de digitale gedachtespinsels van Barzanji. Omdat ik
Internet besluipt je, bekruipt je zo vanachter de bosjes en gebiedt je te delen waar je aan denkt, wat je doet, met wie, en waarom. Jenny Odell speelt met die ongemakkelijkheid in haar fotowerk. Geen
Als architectuurfotograaf leg je vast wat anderen hebben bedacht. En dat ging een beetje jeuken, bij Filip Dujardin. Dus bedacht hij zelf de bouwwerken die hij zou willen fotograferen. Onmogelijke forten, huizen en stellages waar
Wolken zijn eenkennige types; het liefst hangen ze ver boven ons. Heel soms dalen ze af, maar nooit alleen. Pas als ze met z’n allen een amorfe mistige brei vormen, durven ze wél. maar een
Albina Galiva is 38 jaar, single en heeft geen kinderen. Dat alles is voor haarzelf geen probleem, maar wel voor haar moeder. Die wil graag dat ze settelt, trouwt en een kindje krijgt. Galeeva werd gek
Ik roep als het even kan dat om te leren kijken, je vooral veel moet fotograferen. Maar dat heeft ook een keerzijde. Want als je door je sluiter kijkt, bekijk je de wereld achter een
Ik voel me soms lamlendig. Zo’n bui waarop iemand koeltjes constateert ‘er is geen land met jou te bezeilen’. Ik wíl ook helemaal geen land bezeilen, denk ik dan. Enfin, dát gevoel, daar heeft Jonathan
Eeneiïge tweelingen horen hun hele leven lang dat ze zo ontzettend veel op je broer danwel zus lijken. Lijkt mij eindeloos vermoeiend. Alma Haser geeft daar een andere draai aan. Ze maakte letterlijk een puzzel van
Je hebt altijd dezelfde blik als je in de spiegel kijkt. Daarom vinden we onszelf vaak slecht op foto’s staan, het strookt niet met ons (spiegel)gezicht. Want in die spiegel kijk je maar op één
Stel, je weet dat je niet lang meer hebt te leven. Wat zou je dan nog eenmaal willen zien? De Londense Fotograaf Hrair Sarkissian werd gegrepen door die vraag én het feit dat we daar
Sommige series moeten zonder enige tekst en toelichting worden aanschouwd. Omdat jouw onbevangenheid noodzakelijk is voor het bekijken van de foto’s. En dat is het geval bij de serie Things are queer van Duane Michals.
Meestal snap ik vrij weinig van conceptuele fotografie, maar wat Olivia Locher doet, snap ik wel én kan ik waarderen. Ze fotografeert namelijk bizarre wetten die nog steeds van kracht zijn in de USA (waar
Zwembaden. Ik ken ze alleen in de variant teveel kinderen, chloor en ronddobberende pleisters. Maar in de zwembaden van Maria Svarbova zwemt niemand. Ze zijn otherworldly en tegelijkertijd herkenbaar. De rol van de mens in haar
Ik heb 5 minuten onafgebroken naar dit beeld gestaard en nog steeds snap ik het niet. De aanvankelijk driedimensionale situatie (man springt over water) is door Cartier-Bresson vertaald naar een tweedimensionaal beeld, so far so
Sommige foto’s zijn gewoon ronduit vervelend. Zoals de fotoserie In Anxious Anticipation van Aaron Tilley. De beelden wekken een tomeloze irritatie op. En een enorm gebrek aan voldoening. Want ik wil juist het moment kort
Het is een bizarre tegenstelling: volledige keuzevrijheid in wat je wilt eten, maar daarna ga je wel dood. Wat kies je dan? Heb je uberhaupt wel trek, wetende dat die maaltijd niet eens meer zal
Pichler leefde 9 maanden lang in de lucht van rottend voedsel. Zijn badkamer lag tsjokvol plastic bakjes met daarin wat een gemiddelde Europeaan zoal eet. De geur van rottende kip nam bezit van zijn appartement;
Spaanse fotografe Paloma Rincón maakt stillevens die je dorst moeten lessen tijdens een hittegolf. Misschien niet het juiste moment om daar nú aandacht aan te besteden op dit blog, maar anderzijds krijg ik er wel
Sinds kort volg ik de Twitter-account @cursedimages. Een onbekend persoon plaatst daar dagelijks een cursed image op. Waarom hij/zij dat doet, en hoe de selectie tot stand komt, is volstrekt onduidelijk. Maar de griezelfactor is aanwezig en