Doodsstrijd op mijn dakterras
Vanaf de maand mei is het zover: dan verruil ik de woonkamer voor het dakterras. En dus koop ik bakken vol balkonbloemen en zonminnende planten. Een goede daad voor mens en dier, dácht ik. Maar
Vanaf de maand mei is het zover: dan verruil ik de woonkamer voor het dakterras. En dus koop ik bakken vol balkonbloemen en zonminnende planten. Een goede daad voor mens en dier, dácht ik. Maar
Bij borduren denk ik aan inspiratieloze bloempatronen en kleedjes die niemand wil. Maar wat Peter Frederiksen doet is LEUK! Zijn close-ups uit cartoons bevatten levenslessen die je zomaar een prijzig zelfhulpboek kunnen besparen. Ik word
Fotograaf Gregor Sailer en ik hebben wel wat gemeen: we houden van plekken die niet helemaal lijken te kloppen. In mijn series zoek ik naar een contrast tussen de wens en de realiteit. Maar Sailer
Het eerste fotoboek dat ik ooit kocht, was van Gregory Crewdson. Daarin vallen mij telkens andere details op – ook nu nog. Enerzijds zegt dat iets over de kunde van de fotograaf (er is ontzettend
Wat je op tv ziet is vaak een bijgeslepen versie van de werkelijkheid. En al hélemaal als je naar een fictieserie kijkt. Zoals Game of Thrones. De makers fantaseren er lustig op los, maar toch
Het is een al een tijdje een hype; winnende foto’s die worden ‘ontmaskerd’. En dit is er weer eentje. De fotograaf won 120.000 dollar met een foto die hij maakte terwijl hij zat ingeklemd tussen
Ik word een beetje moe van alle dronefotografie, maar wat Reuben Wu doet vind ik leuk. Nu eens geen bovenaanzicht, nee, hij gebruikt de drone zelf om lichtfiguren te tekenen boven verlaten vlaktes. Nu drones
Je kunt oneindig veel verschillende foto’s maken, als je een beetje je best doet. Maar stiekem word je enorm beïnvloed door alle beelden die je telkens voorbij ziet komen. En dus fotograferen we ongezien toch
We zetten zowat iedere gedachte, acitiviteit en evenement om tot een hoopje pixels. Yuni Yoshida doet dat ook, maar dan wel analoog. Van voedsel maakt ze zelf wat pixels. Heel veel vierkantjes Het moet een hels
In 2013 ging ik naar een expositie van Miles Aldridge in Somerset House in Londen. Ik kocht een boek en een levensgrote gesigneerde poster. Ik was – kortom – nogal idolaat van het werk van
Wolken zijn eenkennige types; het liefst hangen ze ver boven ons. Heel soms dalen ze af, maar nooit alleen. Pas als ze met z’n allen een amorfe mistige brei vormen, durven ze wél. maar een
Albina Galiva is 38 jaar, single en heeft geen kinderen. Dat alles is voor haarzelf geen probleem, maar wel voor haar moeder. Die wil graag dat ze settelt, trouwt en een kindje krijgt. Galeeva werd gek
Het lijkt een schilderij, maar dat is het niet. Teun Hocks gaat omslachtiger te werk: hij maakt een foto in sepia, kleurt deze in met verf, maakt een decor op de voorgrond en gaat er
De landschappen van Thomas Wrede zijn een beetje vreemd. Je mijmert er fijns bij weg, maar iets klopt er niet. Wat je ziet is echt, maar de verhoudingen kloppen voor geen meter. De Duitse fotograaf
Twee waarheden op één moment: Justin Bettman weet een in scène gezet beeld op zijn kop te zetten door je te laten zien waar hij de (schijnbaar) huiselijke foto heeft gemaakt. En dat is totaal
Peter Lik verkoopt foto’s die sterk doen denken Windows bureaubladachtergronden. Met als cruciaal verschil dat een werkje van Lik gemiddeld zo’n 20.000 euro kost. Tevens claimt hij de duurste foto ooit te hebben verkocht (dankzij
In supermarkten word je visueel overladen. Alles staat dwars door elkaar heen: producten zijn immers gesorteerd op thema, niet op vorm of kleur. Maar wat als je dat nu een wél doet, gewoon voor de
Jawel, mijn volgende Noordereilandserie is af. Deze keer keek ik door de ogen van minimensjes naar dat ineens zo grote Noordereiland. Ik kocht er 100 (van die mensjes), waarvan er 12 in de Maas zijn
Hedendaagse trouwfoto’s bevatten een hoopvol sentiment over een toekomstig leven. Dat sentiment loopt na enige tijd uit de pas met de realiteit. In de 19e eeuw deden ze dat anders. Echtparen stonden er maar stijfjes
Elf bouwvakkers doen zich tegoed aan hun lunch op 250 meter hoogte. Velen van hen zullen later te pletter vallen tijdens werkzaamheden. Maar hier zitten ze losjes op het geraamte van een nieuwe wolkenkrabber. De
Zwembaden. Ik ken ze alleen in de variant teveel kinderen, chloor en ronddobberende pleisters. Maar in de zwembaden van Maria Svarbova zwemt niemand. Ze zijn otherworldly en tegelijkertijd herkenbaar. De rol van de mens in haar
Ik heb 5 minuten onafgebroken naar dit beeld gestaard en nog steeds snap ik het niet. De aanvankelijk driedimensionale situatie (man springt over water) is door Cartier-Bresson vertaald naar een tweedimensionaal beeld, so far so
Het is een bizarre tegenstelling: volledige keuzevrijheid in wat je wilt eten, maar daarna ga je wel dood. Wat kies je dan? Heb je uberhaupt wel trek, wetende dat die maaltijd niet eens meer zal
Het lijkt wel tovenarij, de foto’s van Inka & Niclas. En néé, ze gebruikten geen Photoshop. Wel eindeloos geduld en een kleurenflitser. Ruige landschappen geven zij een zuurstokroze aura mee. Het resultaat is een maffe
Vijf jaar geleden besloot ik om nooit meer naar de IKEA te gaan. Want dat is – vind ik – een onnodig harde confrontatie met de inwisselbaarheid van mijn bestaan. Dralend over dat meanderende pad zag ik alleen maar
Grote steden slapen niet. Een stad roert zich, beweegt, geeft licht. Ook midden in de nacht. En ergens daar tussendoor leven mensen, omgeven door massieve gebouwen. Floriane de Lassée fotografeert die nachtelijke tegenstelling van mens
Crewdson vermengt film en fotografie door een verhaal (of eigenlijk de suggestie daarvan) te persen in slechts één beeld. Het resultaat doet denken aan een beslissende filmscène. De beelden zijn volledig geënsceneerd; een uitvoerig proces waarvoor Crewdson maanden de
Holly Andres vertelt kleine fotosprookjes waarvoor ze uit haar eigen verleden put. Nauwgezet regisseert ze haar geheugen in mierzoete plaatjes met een laagje donkere suspense. Sprookjes moeten worden verteld van begin tot eind. Daarna mag
De eenzaamheid waait als een gure wind door de foto’s van Clarissa Bonet. Naargeestig, maar ook wel een beetje lekker. De dolende voorbijganger is alleen, maar wordt omarmd door megalomane gebouwen en muren. Hard en kil. Maar ook
Robert Capa was een oorlogsfotograaf die één was met de soldaten. Hij lag naast ze in de loopgraven – met zijn camera. Zijn uitspraak “if your photo is not good enough, you’re not close enough” wordt