Tip 71: Een fotograaf ziet bijna niks
Gedurende de dag gaat het meeste van wat ik zie, ongemerkt langs mij heen. Dat moet ook, want zonder selectie kom je tot niks. Net als fotograaf trouwens. De kunst is om je bewust te
Gedurende de dag gaat het meeste van wat ik zie, ongemerkt langs mij heen. Dat moet ook, want zonder selectie kom je tot niks. Net als fotograaf trouwens. De kunst is om je bewust te
Thuis saai? Wat een onzin. Je kijkt gewoon niet goed genoeg. Neem bijvoorbeeld Vincent Bal: die creëert een nieuwe wereld met één schaduw. Gewoon met een beetje zon, een vel papier en een pen. Kun
Voor iedereen die denkt dat hij onbevangen de wereld in zich opneemt: kijk eens naar deze takjes. Als je er vrolijke poppetjes in ziet, ligt dat aan je hersenen. Je kunt het niet uitzetten. Geen
Een leuke winterklus: maak een kalibreermapje. Dat klinkt technisch, maar is het niet. Dit mapje is namelijk bedoeld voor je ogen, en dus niet om je beeldscherm mee te kalibreren. Wat heb je eraan? Je
Ik heb van die thema’s waar ik al jaren over wil schrijven. Atmosferisch perspectief is er zo eentje. Alleen had ik nooit ‘goede’ foto’s om te laten zien wat het is. Nu wel. En dankzij
In sommige poppenhuizen is het niet pluis. In ieder geval niet in die van Frances Glessner Lee: in haar morbide creaties zie je plassen bloed, zelfmoord en half vergane lijken. Ze zijn bedoeld voor volwassenen
Goeie ideeën zijn vaak zo jaloersmakend simpel. Je moet gewoon iets nét even in een ander daglicht zien. Kumi Yamashita doet dat bijna letterlijk: door te spelen met vormen en licht, maakt ze een schaduw
Op vakantie is goed kijken gemakkelijk; alles wat je ziet is interessant. Maar zelfs je vakantieblik is maar beperkt houdbaar. Tel maar eens het aantal foto’s dat je maakt in de eerste en in de
Ik ben begonnen met tekenen. Of weer begonnen, want ooit tekende iedereen, op school. Tekenen voelt een beetje als mediteren maar dan met zichtbaar resultaat; een tekening. Bovendien train ik mijn ogen in het leren
Een ideetje voor in de kerstvakantie: richt een tentoonstelling in. Nouja, een denkbeeldige dan. Verzamel beelden die jij mooi vindt, print ze, knip ze uit en leg ze op volgorde. Waarom: omdat je daarmee wijzer
Onlangs plaatste ik bovenstaande foto op instagram, met als onderschrift: mijn guilty pleasure: een kitschfoto maken. Daarop kreeg ik vragen. Over wat ik eigenlijk kitsch vond. En of ik daar niet even een blog over
Een conceptuele vraag: is een foto een plaatje van een object, of is het een plaatje van de lichtval op een object (of persoon, of situatie)? Dat laatste, wat mij betreft. Ik geef je een korte
Drie keer per dag zit je met je hoofd boven een bord met eten. Maar wat weet je eigenlijk van dat bord? Helemaal niks, zo leerde ik na het lezen van het boekje Science of
Ik fotografeerde te weinig en schreef daar onlangs over. Mijn zelfverzonnen remedie: 30 dagen achter elkaar iedere dag een foto maken. Hierbij de oogst van de eerste 15 dagen, plus een paar filosofische inzichten. Photographers’
Ik ben groot fan van illustrator Christoph Niemann. Hij leert je kijken en ont-kijken tegelijk. Zoals in het voorbeeld hierboven. Je ziet een tekening en sok. Maar je ziet vooral die schuchtere, wegrennende dinosaurus. Hoe
Dit blog staat vol tips om te leren kijken. Maar nergens heb ik het over één van onze grootste (culturele) visuele afwijkingen. Pas deze week las ik erover: we kijken van links naar rechts en
De landschappen van Thomas Wrede zijn een beetje vreemd. Je mijmert er fijns bij weg, maar iets klopt er niet. Wat je ziet is echt, maar de verhoudingen kloppen voor geen meter. De Duitse fotograaf
Is het je wel eens opgevallen dat een vol glas water het licht op een andere manier breekt? Mij niet. Je hersens corrigeren dat beeld, je merkt het niet automatisch op. De serie van Suzanne
Ik keek onlangs in De Kunsthal naar levensechte beelden. Indrukwekkend, maar wat ik pas écht gaaf vond, waren de twee werken van Evan Penny. Hij vertaalt photoshop-vervormingen naar een driedimensionaal beeld. Iedere keer als ik
Peter Lik verkoopt foto’s die sterk doen denken Windows bureaubladachtergronden. Met als cruciaal verschil dat een werkje van Lik gemiddeld zo’n 20.000 euro kost. Tevens claimt hij de duurste foto ooit te hebben verkocht (dankzij
De mensen in mijn omgeving zitten vol goedbedoelde feedback op mijn foto’s. En dat is nuttig, meestal. De kwaliteit van die feedback verschilt echter nogal. En dus bedacht ik deze week naar wie luister ik
Ondertussen is januari alweer voorbij en heb ik nog bar weinig fotografie-activiteiten ondernomen. Bovendien had ik eind 2017 het puike voornemen om een fotojaarplan te maken. Dat heb ik nu ein-de-lijk heb gedaan. Misschien heb
Het is verleidelijk om door een stad te banjeren en erop los te fotograferen. Maar als je nergens lang blijft hangen, zie je wat andere voorbijgangers óók zien. Het kan ook anders. Blijf eens op
Ik vind het een onmogelijke spagaat: wel of niet fotograferen tijdens mijn vakantie. Immers, fotografie is mijn hobby, dus waarom vakantie nemen van een hobby? Momenteel ben ik in Nicaragua en zit ik dus weer
Het is zoeken naar een speld in een hooiberg: een fotoboek die je creativiteit aanwakkert, in plaats van de kop indrukt door eindeloos gewauwel over diafragma en sluitertijd en weetikwat. Maarrrrr… Ik heb die speld
Bij het maken van een foto neem je twee fundamentele beslissingen: waar je staat en wanneer je de foto maakt. Alle andere keuzes (welke camera en lens, in kleur of in zwart-wit fotograferen) zijn slechts
Parijs wentelt zich graag in haar eigen clichés. En juist daarom is het moeilijk om die stad nog een beetje origineel te fotograferen. Daar liep zélfs een fotograaf van naam en faam (Michael Wolf) tegen
Sommige series moeten zonder enige tekst en toelichting worden aanschouwd. Omdat jouw onbevangenheid noodzakelijk is voor het bekijken van de foto’s. En dat is het geval bij de serie Things are queer van Duane Michals.
En toen was het pardoes herfstweer. Daar sta je dan, met je camera onder je arm te wachten tot het droog wordt. Wat je ook kunt doen, is een boek lezen óver fotografie. Uit alles
Ik heb 5 minuten onafgebroken naar dit beeld gestaard en nog steeds snap ik het niet. De aanvankelijk driedimensionale situatie (man springt over water) is door Cartier-Bresson vertaald naar een tweedimensionaal beeld, so far so