Op bezoek bij: Sander van Wettum
Ik heb mijn eerste after-lockdown expositie alweer bezocht. En niet alleen dat, ik sprak ook met de fotograaf zelf. In 2016 nam ik deel aan een cursus Stedelijk Landschap bij SKVR, waar Sander docent was.
Ik heb mijn eerste after-lockdown expositie alweer bezocht. En niet alleen dat, ik sprak ook met de fotograaf zelf. In 2016 nam ik deel aan een cursus Stedelijk Landschap bij SKVR, waar Sander docent was.
Peter de Krom fotografeerde vier jaar lang een palmboom in Hoek van Holland. De 17 meter lange boom bleek – hoe verrassend – niet bestand tegen het Nederlandse klimaat. En misschien ook niet tegen de
Het is een bekend fenomeen: gezichten herkennen in levenloze objecten. Sommige fotografen doen niet anders. Ik vind het een beetje makkelijk. Recentelijk kwam ik echter een voorbeeld tegen dat mijn aandacht wél greep. Annemieke Tonnaer
Badplaatsen in de winter zijn bepaald geen trekpleisters. Maar wél voor Sander van Wettum: hij toont de absurditeit van deze plekken zodra de beoogde doelgroep – toeristen – er niet is. De resulterende mistroostigheid leent
Op vlooienmarkten vind je dozen vol foto’s die niemand meer wil hebben. Omdat de personen ons niks zeggen. Ernst Lalleman ziet dat anders. Hij vond zes dozen vol portretfoto’s van de Haagse bevolking uit de
Sommige schilderijen zijn vooral interessant om het verhaal. Zoals de Singelbrug van Breitner; een doek dat eigenlijk meer op een foto lijkt. Hoe komt dat? En waarom staan er twee data bij het bordje in
Soms gebeuren er rare dingen, ongeveer tegelijkertijd. Zo was ik onlangs op het Kleinpolderplein en maakte daar een – dacht ik – vrij originele foto. Enkele weken later kwam ik ‘mijn’ foto tegen. Cas Oorthuys
We hebben een nieuwe Fotograaf des Vaderlands. Wat dat precies inhoudt is mij onduidelijk, maar wat ik wél weet is dat Jan-Dirk van der Burg bij Nederland hoort als ware hij een blokje kaas. Zijn
Het laatste jaar van Cas Oorthuys was één van de eerste fotoboeken die ik kocht. Ik bladerde het door en besloot: dit moet in mijn kast staan. Het toont uitgehongerde blikken, onderduikers, jodensterren. Geen tekst,
Het was een klusje wat ik al een tijd op mijn lijst had staan. Iets waar ik geen zin in had omdat het zo weinig inspirerend is. Maar soms moet je zin máken. En dat
Zo, de eerste Noordereilandserie van 2017 is af. Dit keer geen jaarserie maar zes series in één jaar, waarbij ik de bril van een andere fotograaf opzet. Ik moest dit project daarom anders aanpakken dan mijn
Je ontmoet wel eens een persoon waarvan je denkt: iemand zou dat leven vast moeten leggen. En gelukkig komt die gedachte soms op bij mensen die dat ook kúnnen, dat vastleggen. Daarom volgde Hanne van der
Eigenlijk wil ik veel meer schrijven en delen, maar als ik meer dan twee blogs per week schrijf, gaat dat ten koste van mijn fotografeertijd. Dus bedacht ik Kronkelkijkers: een vergaarbak van lees- doe- en
Waarom zijn de stadsharten van Waddinxveen en – noem eens wat – Purmerend zo inwisselbaar? Fotografie geeft het antwoord, zo blijkt uit het fotoboek van Hans van der Meer. Hij toont een Nederland dat weerzinwekkend
Soms ben ik stikjaloers op een idee van een fotograaf. Gert Verbelen bezocht alle 18 Europese lidstaten en fotografeerde een week lang binnen het geografisch middelpunt van deze landen. Het is een doodsimpel idee. En
Er zijn weinig podia voor fotoreportages. Welke blad reserveert er nu 18 pagina’s voor de vele verschijningsvormen van partytenten? Welke krant laat in 8 pagina’s zien hoe een koeienfotograaf te werk gaat? Dat gemis werd
Je vraagt je af wat ze doen, daar op een kluitje in dat vierkant op het strand. Ze zijn op zoek naar een schat. Fotograaf Peter de Krom vond het jammer dat deze traditioneel Hollandse
De bloemencorso: maandenlang zwoegen aan een mobiele stellage waarmee een ochtendje door het dorp wordt gereden. Een handjevol mensen kijkt – bijna lijdzaam – toe. De uitbundigheid zit hem enkel in de wagens, niet in het volk. Tom
Van de 45.000 kleurendia’s van Nederlands beroemdste fotograaf Ed van der Elsken is zo’n 70% aangetast door schimmel. Langzaamaan vervagen de kleuren totdat er uiteindelijk niks meer rest. Gelukkig doet het Nederlands Fotomuseum daar nu
Een verjaardag in een Nederlandse huiskamer: er is voor iedereen een (klap)stoel neergezet, waardoor je nergens meer kunt staan. Noodgedwongen zitten we zij-aan-zij in een kringetje. Periodiek gaat het schaaltje met kaas en worst rond.
De Hollandse taferelen van Hans Aarsman lijken geënsceneerde decors. Het zijn desolate landschappen met een handjevol figuranten, of een duidelijke verwijzing naar die figuranten. Maar figuranten zijn het niet. Het zijn scènes met mensen zoals hij ze aantrof