Tip 15: stop met dat gecrop!
Croppen – of je foto bijsnijden – is een klusje van enkele seconden. En dat maakt het verleidelijk om ‘lui’ te fotograferen. Gemak dient de mens, is het niet? Nee. Want je betaalt er een
Croppen – of je foto bijsnijden – is een klusje van enkele seconden. En dat maakt het verleidelijk om ‘lui’ te fotograferen. Gemak dient de mens, is het niet? Nee. Want je betaalt er een
Henry Wessel, ik kende hem niet. Per toeval stuitte ik op een foto die hij had gemaakt, en dat smaakte naar meer. De beelden die hij maakt zijn als visuele haiku’s: kleine gedichtjes – mooi
Waarom zijn de stadsharten van Waddinxveen en – noem eens wat – Purmerend zo inwisselbaar? Fotografie geeft het antwoord, zo blijkt uit het fotoboek van Hans van der Meer. Hij toont een Nederland dat weerzinwekkend
Dit jaar begin ik aan mijn vierde fotoserie van het Noordereiland in Rotterdam. Ik heb al eindeloos veel rondjes gelopen op het eiland maar ik zie steeds meer, dus ik ga ermee verder. Althans… deze
Zo, tijd zat, met die feestdagen. Reden genoeg om je eens onder te dompelen in wat theorie over fotografie. Natuurlijk wel praktische toepasbare theorie, want uiteindelijk moet je naar buiten en het gewoon dóen. Maar
Al 30 jaar lang fotografeert Dorley-Brown het snelveranderende straatbeeld in zijn woonplaats Hackney, een slaapstadje in Engeland. Het toont de drang tot afbraak en weer opbouw, resulterend in een ordeloze maquette van bouwwerken die niet bij
Op vakantie naar Iran, daar krijgen veel mensen kortsluiting van in hun hoofd. Ik ook een beetje, maar ik hou er wel van om mijn vooroordelen de kop in te drukken. Dus ging ik ernaartoe, samen
Het werk van Martin Essl stond al een tijdlang op mijn moet ik misschien eens over schrijven lijst. Telkens kwam ik zijn werk tegen, op blogs, op Unseen. En steeds bleef mijn oog langer hangen dan
Als je kiest voor straatfotografie moet je het doen met wat je krijgt voorgeschoteld; een hele berg momenten, dwars door elkaar heen. Maar hoe zorg je ervoor dat je nu juist het beslíssende moment vastlegt,
Wie was eigenlijk de eerste straatfotograaf, vroeg ik mij ineens af. Dat bleek John Thomson te zijn. Hij legde medio 1872 het Londense straatleven vast. Het resultaat is een Dickensiaanse serie beelden waar je zo
Deze zomer gingen 18 fotografen op pad om heel Rotterdam op ieder moment van de dag fragmentarisch vast te leggen. Waaronder ik, in Kralingen-Crooswijk. Mijn foto’s zijn nu definitief. En oja, er kan gestemd worden. Op
Je kunt ook de waarheid samenvoegen in één foto. Peter Funch fotografeert honderden mensen op dezelfde locatie, plukt daar één type mens, gedraging of handeling uit en zet ze netjes bij elkaar in één foto. Het
Het was natuurlijk een kwestie van tijd: een app die je gezicht op straat herkent en succesvol linkt aan je social media profiel. We zijn er nog maar een paar landgrenzen van verwijderd; in Rusland gebruiken
DiCorcia zet de werkelijkheid in de spotlights. Twee jaar lang bespiedde hij de massa’s mensen die over New Yorkse stoepen liepen. Hij bond ergens een flitser aan vast en stelde zijn camera verdekt op. Argeloze voorbijgangers werden vervolgens
Dierentuinen grossieren in illusies. Nauwgezet wordt de vermeende leefomgeving van een exotisch dier nagebootst maar wel met een hek erom heen. Daar staat het dier dan zo’n beetje, dag in dag uit. Zíj zijn er om bekeken
Straatfotografie heeft vele valkuilen. Over sommigen spring ik blasé, andere tuimel ik head-first in. Onlangs was ik in Londen met vrienden. Niet om te fotograferen, maar sinds ik de Fujifilm X100t heb, is mijn rechterhand bijna vergroeid met mijn
Straatfotografie als genre is bizar veelomvattend, soms bijna verlammend. Zodra je je voordeur verlaat, komt alles in aanmerking. Toch hebben alle bekende straatfotografen een duidelijke focus. Hoe doen ze dat? Grofweg zijn er twee methodes waarbinnen je bijna
Op 10-12 juli was straatfotograaf Eric Kim in Amsterdam voor de 3-daagse Advanced Street Photography Workshop. 16 deelnemers, waaronder ik, werden zowel theoretisch als praktisch uitgedaagd om over onze eigen grenzen heen te gaan. En dat
Fotografencollectief Magnum heeft een leuk marketingstuntje bedacht en heeft 50 van haar fotografen gevraagd naar hun image that changed everything. Nogal pompeus, maar vooruit. Het is de bijgesloten motivatie van de fotograaf die het interessant maakt. Ik kan me niet
Een kijkje behind the scenes van mijn wekelijkse wandeling voor de Noordereilandserie in zwart wit. Want de foto die ik kies, is er één van soms wel 40 pogingen. En eigenlijk leer je juist het meest van die
Straatfotografie in Potosí; een mijnwerkerstad midden in de hoogvlaktes van Bolivia – ruim 4 kilometer boven zeeniveau. In de zeventiende eeuw was dit één van de rijkste steden van Zuid-Amerika dankzij de mijnwinning. Die voorspoed
Onlangs bezocht ik de Afrikaandermarkt in Rotterdam. Een plein tjokvol met voedselkramen, schreeuwende marktlui en langzaam voortschuifelende mensen. Ik richtte me op de persoontjes die daar tegen hun wil waren. Een kleine ode aan straatfotografie
De grootste hobbel in straatfotografie is het overkomen van de angst voor de reactie van de ander. Ik heb inmiddels wat gewoontes ontwikkeld waardoor ik de aandacht afleid. Fotograferen vanuit de heup is daar één
Op straat in Parijs. De camera op heuphoogte. Je bevindt je vlak achter de man met de donkere jas, die bijna het halve beeld in beslag neemt. Je ogen trekken je naar de oplichtende bos